Πρώτο μάθημα μετά τις διακοπές του Πάσχα. Πριν φύγουμε, ζητάω από τις έφηβές μου να διαβάσουν ένα βιβλίο επιλογής τους. Θα χρειαστεί να επιλέξουν έναν ήρωα, ώστε να εστιάσουμε σε αυτόν, όταν ξεκινήσουμε πάλι τις θεατρικές συναντήσεις μας.

Βασική παράκληση μου είναι να μη δανειστούν πληροφορίες από ένα βιβλίο που διάβασαν κάποτε, αλλά να αφιερώσουν λίγο χρόνο σε μία νέα ιστορία.

Τα κορίτσια μου επιστρέφουν με μεγάλη διάθεση να μοιραστούν πληροφορίες από τους ήρωες τους και ξεδιπλώνουμε μαζί χαρακτηριστικά, ταλέντα και αδυναμίες του καθένα.
Αντιθέσεις: Η ζήλια και η αποδοχή. Η καλοσύνη και η κακία. Όλοι κρύβουμε αντίθετα συναισθήματα και απλά επιλέγουμε ποια από αυτά μας ταιριάζουν καλύτερα.

Τελευταίο παιχνίδι αυτοσχεδιασμού διαδραματίζεται ανάμεσα σε θύματα και θύτες.

Τα κορίτσια κλείνουν τα μάτια τους και ανακαλούν δυσάρεστες συμπεριφορές που έχουν δεχτεί. Κρατάει η μία την άλλη και μοιράζονται τη ζεστασιά της αύρας τους. Μια μελαγχολική μουσική με ελληνικό στίχο τους επιβεβαιώνει πως καμιά φορά, κάτω από το προφανές κρύβεται η ομοιότητα. Η γυναικεία φωνή απλώνεται στο χώρο τους: "Την εικόνα κοιτάς και με κατηγορείς, μ’ αν κοιτάξεις βαθιά, μέσα μου είμαι, θα δεις, ίδιος όπως κι εσύ: Φοβισμένο παιδί".

Η άσκηση τελειώνει και τα κορίτσια ανοίγουν μάτια. Κάποια έχει δακρύσει, κάποια άλλη δείχνει χαμένη στις σκέψεις της, κάποια χαμογελάει.

Το ένα κορίτσι με ρωτάει, γιατί κάναμε τη συγκεκριμένη άσκηση.

Η αφορμή παραμένει το βιβλίο που επέλεξαν. Οι ήρωες που διάλεξαν. Η αιτιολόγηση μου εστιάζει στο γεγονός πως για να γίνουμε καλοί ηθοποιοί, είναι αναγκαίο να καταλάβουμε τον ήρωα μας, να τον γνωρίσουμε, να τον αποδεχτούμε. Ακόμα κι αν είναι εκείνος ο ήρωας με τον παραβατικό χαρακτήρα και την αντιπαθητική όψη.

Η σύνδεση είναι αναγκαία. Της ομάδας μας, της διαφορετικότητας μας, της προσωπικής μας αλήθειας. Αλλά πάνω από όλα είναι σημαντικό να παρατηρούμε. Πολύ συχνά οι κακές συμπεριφορές που συναντάμε, κρύβουν βαθιά φοβισμένους ανθρώπους.

Όσο διδασκόμαστε να διαβάζουμε πίσω από τις λέξεις, θα αντιμετωπίζουμε ό,τι μας φοβίζει. Όσο δυναμώνει η ψυχή, το μυαλό και οι μεταξύ μας σχέσεις, ίσως επηρεάσουμε κι εμείς εκείνους τους κρυμμένα φοβισμένους ανθρώπους, να επιλέξουν τις θετικές συμπεριφορές.

Όπως και να έχει, η αρχή μπορεί να γίνει από εκείνο το λογοτεχνικό βιβλίο που διαβάστηκε σε κάποιες διακοπές με αφορμή μια θεατρική ομάδα. Μπορεί να γίνει τη στιγμή που η οθόνη του κινητού έσβησε, για να ανάψει το φως που θα φωτίσει κάποιες σελίδες.

Η αρχή μπορεί να γίνει όταν αναζητώντας ήρωες, εκπαιδεύουμε το κομμάτι της ενσυναίσθησης μας και μαλακώνουμε τη σκληρότητα της σκέψης μας. Η αρχή μπορεί να γίνει σε κάθε νέο βιβλίο που ανοίγει εφηβικούς ορίζοντες και δένει μοναδικά τις ομάδες.

"23 Απριλίου-Παγκόσμια ημέρα βιβλίου"