Έφτασα 52.

Έχω προ πολλού χάσει το μέτρημα των βηματισμών μου στα προαύλια των σχολείων που έχω διδάξει. Νομίζω ότι το έχασα τότε, που άρχισα να παρατηρώ τα παιδιά στο διάλλειμα. Στην αρχή ήμουν εκεί για να τα επιτηρώ, στη συνέχεια για να τα παρατηρώ. Μου άρεσε να παρατηρώ εκφράσεις, χαμόγελα και συμπεριφορές.

Όσο όμως μεγάλωνα, μεγάλωνε μαζί μου και η μάστιγα περί bullying.

“Bullying” ή καλύτερα στη δική μου πανέμορφη, ελληνική γλώσσα: «σχολικός εκφοβισμός».

Έπρεπε λοιπόν να προσαρμοστώ στις νέες απαιτήσεις της εποχής και να αντιληφθώ τί είναι και από που προέρχεται όλη αυτή η ανάγκη περί «σχολικού εκφοβισμού». Έψαξα στο Internet, διάβασα, ενημερώθηκα σε σεμινάρια. «Η σωματική ή ψυχολογική μείωση ή κακοποίηση ασθενέστερων ατόμων από τους πιο δυνατούς ή δημοφιλείς».

Πριν έξι χρόνια, ήρθε στο σχολείο μου ένα κοριτσάκι. Αδύνατη, ψηλή για την ηλικία της και όμορφη. Πολύ ωραία χαρακτηριστικά. Όχι γλυκά. Όμορφα. Τη συζητούσαμε οι συνάδελφοι, γιατί ήταν ένα κορίτσι ιδιαίτερα κλειστό και απομονωμένο. Φίλους δεν είχε και τη θυμάμαι να πηγαίνει κοντά στον τότε δάσκαλό της, μάλλον για να νιώθει ασφάλεια. Από ότι είχα ακούσει, οι γονείς της την πήγαιναν και σε παιδοψυχολόγο, για να τη βοηθήσουν να βρει τα πατήματά της.

Τα δύο πρώτα χρόνια την χάζευα στο προαύλιο να κάθεται μόνη της κάτω από ένα δέντρο. Φανταστείτε, όταν μιλούσαμε στο γραφείο των δασκάλων, την αναφέραμε σαν το «κορίτσι και το δέντρο». Δεν πείραζε ποτέ κανέναν, δεν ενοχλούσε ποτέ κανέναν, δεν κορόιδευε ποτέ. Καθόταν απλά μόνη της κάτω από το δέντρο και πότε έπαιζε με τα χώματα, πότε με τα φύλλα, πότε την έβλεπες να σιγοψιθυρίζει κάτι.
Πιο άξιο της παρατήρησης μου όμως, δεν ήταν το κορίτσι και το δέντρο της, αλλά οι υπόλοιποι. Παιδάκια το ίδιο μικρά ή και λίγο μεγαλύτερα από εκείνη, την πλησίαζαν για να την κοροϊδέψουν και να τη δείξουν με έμφαση. Θυμάμαι ακόμα εκείνα τα τρία κορίτσια της τετάρτης δημοτικού να την πλησιάζουν και να τη φτύνουν. Όταν πήγα κοντά να τις επιπλήξω, δεν απάντησαν ποτέ στο «τί σας έκανε και νιώσατε την ανάγκη να την πειράξετε;».

Τα χρόνια πέρασαν και το κορίτσι του δέντρου έφτασε στην πέμπτη δημοτικού και κληρώθηκε στην τάξη μου. Έχει πια όνομα και επώνυμο στο μεγάλο βιβλίο παρουσιών και συνεχίζει να είναι το ίδιο όμορφο, αδύνατο και ψηλό κοριτσάκι της πρώτης. Φυσικά στη φυσιολογική, εξελίξιμη εμφάνιση μιας 10χρονης.

Είναι ακόμα συνεσταλμένη και κλειστή. Διαβάζει χαμηλόφωνα και δεν ενοχλεί ποτέ στο μάθημά μου. Όταν γελάει είναι πραγματικά φωτεινή, λες και κρύβει έναν ήλιο μέσα της. Οι συμμαθητές της δεν ασχολούνται μαζί της (ακόμα...) ενώ οι συμμαθήτριες της έχουν την τάση να την προσβάλλουν και να την απορρίπτουν.

Την προηγούμενη εβδομάδα έπιασα να έχει ξεκινήσει ένα παιχνίδι πίσω από την πλάτη του πίνακα (ναι. Τη δική μου πλάτη εννοώ.). Χαρτάκια πηγαινοερχόντουσαν από το ένα θρανίο στο άλλο. Έκανα ότι δεν είδα τίποτα και απλά συνέχισα να παραδίδω. Το «παιχνιδάκι» όμως συνεχίστηκε κανά δυο μέρες ακόμα και είχα μάθει ότι ήταν προσβλητικά μηνύματα ενάντια στο κορίτσι του δέντρου.

Ξαφνικά ένα μεγάλο Α4 χαρτί βρισκόταν διπλωμένο στα χέρια της.

«Τί είναι αυτό;» τη ρώτησα. Με κοίταξε κατάματα, αλλά δεν απάντησε.

Πήρα το χαρτί και το διάβασα. Ήταν ένα κατεβατό με προσβολές και παιδικές βρισιές. Γεμάτο! Διάβαζα αμίλητος. Το τύλιξα πάλι και της το έδωσα πίσω.

Εκείνο το μεσημέρι έφυγα από το σχολείο και κουβαλούσα στη σάκα μου ένα ολοκαίνουριο πτυχίο, που απλόχερα μου παρέδωσε το κορίτσι με το δέντρο. Στο χαρτί που κρατούσε, της είχαν γράψει πόσο «άσχιμη, αντιπαθοιτική, λείγη είναι. Πόσο εγοίστρια, κωμπλεξηκή και πόσο δεν τη θέλουν για φίλι!» Ένα κόκκινο στυλό και το κορίτσι -που είχε πια ονοματεπώνυμο-, είχε διορθώσει όλα τα ορθογραφικά λάθη με τις βρισιές, που προορίζονταν για εκείνη.

Στο κάτω κάτω μέρος είχε βάλει και έναν κακό βαθμό και επέστρεψε το γράμμα στη συμμαθήτριας της.

Τελικά, η ποιότητα ενός ανθρώπου δεν έχει ούτε ηλικία, ούτε κάποιο σπουδαίο, μορφωτικό επίπεδο.

Και η ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου δεν κρύβεται στην επόμενη προσβολή, αλλά στη διόρθωση του λάθους.

Ακόμα κι αν αυτό μοιάζει ορθογραφικό.