Πάλι καβγάδες.
Πάλι γκρίνιες.
Πάλι κλάματα.

Μια ακόμα διαφωνία τους κατέληξε σε αδιέξοδο και η πόρτα του εφηβικού δωματίου έκανε πάλι εκείνο το βαρύγδουπο διάλογο του "δε σου μιλάω άλλο!".

Αντίθετα, η πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου ήταν ανοιχτή για τα κλασικά, δακρύβρεχτα παράπονα, που ξεκινάνε πάντα με το "Μαμάάάά, η αδερφή μου..."

Άκουσα προσεκτικά τον πόνο της για έναν ακόμα "πολύ σοβαρό" λόγο διαφωνίας, που χρειαζόταν διαιτητή, νικητή και ηττημένο.
Σαν σωστή και δίκαιη διαιτητής λοιπόν έβαλα κάτω τα δεδομένα και είπα να χρησιμοποιήσω ένα "σύστημα στρατηγικής", που ανακάλεσα από εικόνα του διαδικτύου. Πήρα το τετράδιο σημειώσεων μου και σχημάτισα έναν τεράστιο αριθμό. Έφερα την εικόνα μπροστά στα υγρά μάτια της και την ρώτησα:

- Τί γράφει εδώ;
- Εννιά, μου απάντησε γεμάτη απορία.
- Λυπάμαι, λάθος απάντηση! Έξι γράφει. Για ξανάδες καλά. Τί γράφει;
- Εννιά.
- Λυπάμαι! Και πάλι λάθος! Για κοίτα καλύτερα.

Οι ερωταπαντήσεις για το τί γράφει το χαρτί που κρατούσε μπροστά της, κράτησαν για πάνω από 10 επαναλήψεις.

Κάνοντας πιο αυστηρή τη φωνή μου, ξαναρώτησα:

- Ποιο νούμερο βλέπεις;
- Το έξι;...

Αναπάντεχη απάντηση!..

- Γιατί άλλαξες την απάντησή σου;
- Για να μη διαφωνούμε άλλο, μαμά...

Γύρισα το τετράδιο 180 μοίρες και επανέλαβα την ερώτηση.

- Ποιο νούμερο βλέπεις;
- Το έξι! είπε και άνοιξε έντονα τα στεγνά πια μάτια της.

- Τόση ώρα, διαφωνούμε έντονα για έναν αριθμό. Ποια από τις δυο μας έδινε σωστή απάντηση;
- Και οι δύο;..
- Σωστά.
- Ποια έπρεπε να υποχωρήσει;
- Εγώ, γιατί είμαι μικρότερη;..
- Όχι μωρό μου. Καμία! Γιατί και οι δύο είχαμε απόλυτο δίκιο και οφείλαμε να το υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους.

Για κανέναν δε χρειάζεται να αλλάζουμε τη σιγουριά της άποψης μας. Αρκεί να μην ξεχνάμε τη διαφορά της οπτικής μας. Γιατί συχνά μπορεί να αδικούμε τον άλλον, απλά επειδή δεν μπήκαμε καν στον κόπο να δούμε τα πράγματα από τη δική του πλευρά.

- Άρα, εγώ είμαι το εννιά κι η αδερφή μου το έξι!
- Άρα, πότε θα είσαι το εννιά και πότε το έξι.
- Αν αλλάξω θέση;
- Αν, για αρχή, σεβαστείς τη διαφορετική οπτική.

Από τότε, κάθε φορά που ξεφεύγουν, περνάω από το χώρο τους μονολογώντας δήθεν αδιάφορα: "Έξι... Εννιά..."
Εκείνες ξεφυσάνε εκνευρισμένες μαζί μου, αλλά μαγικά μετατρέπονται σε  Έξι και Εννιά.