“Κάθε φορά που ένα παιδί γεννιέται, ο Θεός ανοίγει τις χούφτες του και αστέρια κυλάνε μέσα από τα δάχτυλα του.

Με αυτόν τον τρόπο αφήνει χαρίσματα, να καταλήγουν στο κεφαλάκι του μωρού. Χαρίσματα που θα το συντροφεύουν στη ζωή του. Γι’ αυτό όλοι οι άνθρωποι είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Τόσο ιδιαίτεροι. Γι’ αυτό έχουν άλλες δεξιότητες, άλλη τύχη και άλλη πορεία».

Χριστούγεννα. Θεατρική παράσταση νηπιαγωγείου και ομολογουμένως είχα ρισκάρει τότε τόσο εγώ, όσο και ο ιδιωτικός σταθμός που δέχτηκε να ανεβάσουμε ένα διαφορετικό θέμα από εκείνα με τους καλικάντζαρους και τα 'Αγιο-Βασιλάκια.
Πέντε αγόρια, πέντε κορίτσια. Άσπρο και μαύρο. Τα τυχερά και τα λιγότερα τυχερά παιδιά, ανάλογα με τα αστέρια που κατέληξαν στο κεφαλάκι τους.

Πρόβες μηνών και οι ενήλικες να συνεργαζόμαστε πυρετωδώς, για να αναδείξουμε ένα όμορφο θεατρικό, που ηθοποιούς θα είχε πεντάχρονα παιδάκια. Μουσική, χορογραφίες, ποιήματα. Όλα ξανά και ξανά.

Δύσκολο το θέατρο στις τόσο μικρές ηλικίες, ειδικά αν το θέμα είναι μάλλον ασυνήθιστο.

Η παράσταση ανεβαίνει και βγαίνω πια κι εγώ στο κοινό, για να απολαύσω τη μοναδική μας πρεμιέρα. Μαζί μου και όλες οι δασκάλες του παιδικού σταθμού. Ότι κάναμε, κάναμε εμείς. Τώρα είναι η στιγμή για τα παιδιά.

Ανάμεσα στα νηπιάκια είναι κι ο Γιάννης που είναι στο φάσμα του αυτισμού, αλλά λόγω ηλικίας, δεν έχουν καταλήξει ακόμα σε μια ακριβή γνωμάτευση. Δεν δείχνει πως διαφέρει ιδιαίτερα από την ομάδα του, αλλά στην καθημερινότητα τους, εμείς ειδικά που δουλεύουμε μαζί του, βλέπουμε τις διαφορές πιο έντονα.

Την ημέρα της παράστασης όμως, λες και κάποιος ζήτησε από το Γιάννη να τονίσει ελεύθερα όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Ακόμα κι ο τρόπος που κινούσε τα χέρια του, πρόδιδε στο κοινό τη διαφορετικότητα του. Και ξαφνικά το θαύμα της παράστασης εξελισσόταν μπροστά μας. Όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές του τον καθοδηγούσαν πάνω στη σκηνή.

Ξαφνικά, ένα από τα μπαλόνια που διακοσμούσαν το πλαϊνό μέρος του θεάτρου, έσπασε.

Μπαλόνια. Όσο τα αγαπάνε τα παιδιά, άλλο τόσο τα φοβούνται.

Για τον Γιάννη πάντως ήταν μεγάλη φοβία. Έπαθε πανικό. Η Μυρτώ πετάχτηκε απότομα μπροστά του και τον ταρακούνησε με τα δυο της χέρια. «Εδώ εσύ! Μαζί μου!» του φώναξε και σχεδόν κόλλησε το πρόσωπο της πάνω του. «Εδώ! Εδώ είμαι!» Ο Γιάννης την κοίταξε και έτσι όπως τον προστάτευε με τα νηπιακά της χεράκια, φάνηκε να ηρεμεί αυτόματα.

Η υπόλοιπη παράσταση κύλησε ομαλά, με ένα αόρατο πέπλο να ενώνει τον Γιάννη με την υπόλοιπη ομάδα του.

Καμία δασκάλα δεν χρειάστηκε να επέμβει.

Όλα τα παιδιά είπαν το ποίημα τους, χόρεψαν και έκαναν όσα τους μαθαίναμε τόσους μήνες.
Ότι είχαν όμως ο ένας το νου του στον άλλον και ότι το κέντρο της παράστασης ήταν τελικά ο Γιάννης και οι φίλοι του που τον πρόσεχαν, ε, αυτό!… Δεν το δίδαξε καμία από εμάς, σε καμία από τις πρόβες.