Είναι ορισμένοι άνθρωποι που δεν ξεχνάς.

Χαράζονται στη μνήμη σου και ξεπετάγονται από αυτήν σε τυχαίες στιγμές.

Είναι άνθρωποι που μπορεί να μην υπήρξαν φίλοι, συγγενείς ή συνάδελφοι. Να μην ήταν συμμαθητές ή γείτονες. Τυχαίες συναντήσεις, βαθιές αναμνήσεις.

Το όνομα του Νικόλας. Ένα αγόρι ψηλόλιγνο. Όμορφο πρόσωπο. Αγέλαστο και ανέκφραστο. Εκτός αν είχες τη διάθεση να αφεθείς στο βλέμμα του. Βλέμμα ξάστερο και ειλικρινές. Σκουρόχρωμα μάτια, αλλά ανοιχτόχρωμη ψυχή.
Ο Νικόλας ήσυχος και λιγομίλητος. Δεν ενοχλούσε καθόλου και ποτέ. Κάποιο είδος αυτισμού ανέφεραν οι εκπαιδευτικοί του, αλλά χωρίς να γνωρίζουν και οι ίδιοι πολλά.

Πρωί Δευτέρας και βρίσκομαι στην τάξη του προνηπίου. Τα παιδιά με βλέπουν για πρώτη φορά, αλλά είναι σα να έχουμε προϋπάρξει σαν ομάδα. Ζητάω από τη δασκάλα τους να τους μοιράσει σε μια γραμμή, εναλλαγές με αγόρια κορίτσια.

Μπροστά-μπροστά επιλέγουν ένα γλυκύτατο κορίτσι, που διακριτικά μου ανακοινώνεται ότι είναι «δυνατή», τόσο στη θεατρική αγωγή, όσο και στην κινησιολογία. Της απλώνω το χέρι μου και με κρατάει κατευθείαν. Με το άλλο της χεράκι γίνεται οδηγός για όλους τους συμμαθητές της. Τους λέω ότι είμαστε ένα ποτάμι που κυλάμε στο χώρο και οι εναλλαγές μας σε συνδυασμό με τη μουσική, μου θυμίζει για μια ακόμα φορά, την μαγεία της συγκεκριμένης δουλειάς.

Κάποια στιγμή σκύβω και καθοδηγώ την ομάδα ανάμεσα από δύο αγόρια, που βρίσκονται κάπου στη μέση του «ποταμού» από παιδιά.

Τελειώνει η πρώτη μας προσπάθεια για την έναρξη του χορευτικού μας και είναι πραγματικά επιτυχημένη!

Πλησιάζω τον Νικόλα. Γονατίζω μπροστά του και τον εκθειάζω για τον τρόπο που χρησιμοποίησε το σώμα του, ώστε να γίνει πύλη για την ομάδα του. Η βλεμματική του επαφή συνήθως αδύναμη, αλλά εμένα με κοιτάζει κατάματα. Του εξηγώ πώς θα πρέπει να στέκεται κάθε φορά, πόσο θα πρέπει να τεντώνει το χέρι του και προς τα που θα πρέπει να κοιτάει το σώμα του, ώστε να τον καθοδηγήσω από τώρα για τη στιγμή της παράστασης. Τα ίδια λέω και στο αγόρι που στέκεται πλάι του και τους ενώνω και πάλι τα χέρια, σχηματίζοντας τους σε μια κυκλική γέφυρα, που από εκεί μέσα θα πρέπει να περάσουν τα υπόλοιπα δεκαοχτώ παιδιά.

Η ψυχολόγος του σχολείου με συμβουλεύει να μη δώσω τέτοιο βάρος στον Νικόλα, γιατί δε θα ανταπεξέλθει και θα χαλάσει το χορευτικό της παράστασης. Ο Νικόλας όμως έχει ήδη κερδίσει τον ρόλο του. Είναι ψηλός και στέκεται καμαρωτά. Έχει πειθαρχία και κάτι που υπεραγαπώ στους ανθρώπους: Έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό του. Κι εμείς είμαστε εδώ, για να τον πείσουμε για το ακριβώς αντίθετο!

Ημέρα παράστασης. Ο Νικόλας είναι από τα πρώτα παιδιά που φοράει τη στολή του. Λευκά χρώματα, αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο την αγνή του σκέψη. Στέκεται μπροστά μου για να τον ετοιμάσω και του θυμίζω τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει.

«Θυμάσαι σε ποιο σημείο της μουσικής σηκώνεις το χέρι σου;» Κουνάει καταφατικά το κεφάλι του.

«Εξαιρετικά! Θέλω να θυμηθείς να κοιτάει το σώμα σου προς το κοινό. Αν γίνει λίγο μετά το σημείο της μουσικής που είπαμε, δεν πειράζει! Θα σταθείς όταν εσύ θα είσαι έτοιμος και η ομάδα θα ακολουθήσει. Αλλά εσύ θα κοιτάς προς τον κόσμο, εντάξει;» Ξανακάνει θετικό νεύμα και του σκάω ένα αβίαστο χαμόγελο από εκείνα με την πασπαλισμένη περηφάνια. «Θα είσαι υπέροχος!» του λέω και το εννοώ απόλυτα.

Την παράσταση δεν την είδα ποτέ ζωντανά. Παρέμεινα στα παρασκήνια, αλλά από το χειροκρότημα των γονιών, εισέπραττα το "μπράβο" τους στα παιδιά μου.

Δεκαπέντε μέρες μετά. Βλέπω το dvd. O Nικόλας στήνεται στη σκηνή καλύτερα από ότι σκέφτηκα. Η ομάδα κυλάει σα νερό, μέσα από το τεχνητό γεφύρι των συμμαθητών του και το χειροκρότημα εκκωφαντικό. Ο Νικόλας κατεβάζει το χέρι του και ξαναγίνεται ποτάμι. Κοιτάει προς το κοινό, σα να ψάχνει κάποιον. Ίσως τους γονείς του. Να είδαν πόσο καλός ήταν; Το υπόλοιπο dvd δε μπόρεσα να το παρακολουθήσω από τα δάκρυα συγκίνησης.

Τον Νικόλα δεν τον ξαναείδα. Πήγε σε νηπιαγωγείο άλλου σχολείου.

Μετά από χρόνια όμως έμαθα ότι είχε διαγνωσθεί με Asperger. 

Η προσωπική μου όμως διάγνωση είναι πως όλα τα παιδιά αξίζουν μια στιγμή με φώτα.

Γιατί δεν είναι ο χαρακτήρας, η ιδιαιτερότητα ή ένα σύνδρομο που τα διαφοροποιεί. Είναι ο δικός μας τρόπος που τα κοιτάμε, η ευκαιρία που τους δίνουμε και η πεποίθηση μας ότι είναι πρωταγωνιστές.

Και ο Νικόλας μου είναι πρωταγωνιστής στις αναμνήσεις μου, ακόμα κι αν η «συνεργασία» μας αρκέστηκε σε λίγες μόνο πρόβες και μια πρεμιέρα.