Πλάτες γυρισμένες που κουβαλάνε σχολικές τσάντες.

Ανεβαίνουν τη μεγάλη ανηφόρα ομάδες παιδιών.

Μιλάνε λαχανιασμένα, γελάνε, πειράζονται. Δε φοράνε μάσκες, δεν κρατάνε αποστάσεις. Γιατί έτσι είναι οι παρέες.

Εκείνη ανεβαίνει μόνη της το δρόμο και αμέσως η ανηφόρα μπροστά της έχει διφορούμενη έννοια. Τα υπόλοιπα παιδιά την προσπερνάνε και δείχνει να μην τη νοιάζει.

Στήνομαι έξω από τα κάγκελα του σχολείου της και την παρακολουθώ την ώρα του διαλλείματος. Το προαύλιο γεμάτο με παρέες. Πολλά περισσότερα από δύο παιδιά…

Αναρωτιέμαι γιατί δεν χωράει κι εκείνη κάπου. Τα μάτια μου θολά προσπαθούν να δουν αν είναι χαρούμενη. Αν είναι προσποιητά χαρούμενη. Είναι ειλικρινά αξιοθαύμαστο το πώς μπορεί να κρατάει άμυνες σε ό,τι εξελίσσεται γύρω της, όταν εκείνη δεν λαμβάνει μέρος σε τίποτα.

Επιστρέφουμε σπίτι και υποκρινόμενη κι εγώ την ανήξερη, ρωτάω πώς πήγε η μέρα της. Μια ανάσα βαθιά ελευθερώνεται από όσα κουβαλάει μέσα της και μου πετάει ένα δυνατό «Καλά!».

Δείχνει πραγματικά καλά. Πραγματικά χαρούμενη. Στο μέχρι τώρα βιογραφικό της αχνά κανά δυο κοριτσίστικα ονόματα, που η ίδια ονόμασε «φίλες». Δεν καταλαβαίνω πώς ισορροπεί με τόση αξιοπρέπεια σε όσα διαφορετικά βιώνει. Γιατί η ίδια ξέρει ότι είναι διαφορετική. Ή έστω, πως όλοι οι άλλοι τη βλέπουν έτσι.

Μέχρι τώρα το άγχος μου μεγαθήριο, που προσπαθεί να με πείσει ότι αν θέλω να είμαι καλός γονιός, θα πρέπει να κοινωνικοποιήσω το παιδί μου. Κι εκείνη κάθε φορά να απορρίπτει όποια έτοιμη λύση κι αν της φέρω, γιατί απλά αρνείται να γίνει κάτι, που δεν είναι.

Δεν θέλει να ασχοληθεί με το ΤΙΚ-ΤΟΚ.

Δεν θέλει να χορεύει στη μέση του δρόμου.

Δεν θέλει να βρίζει μαζί με την παρέα της.

Δεν θέλει να φοράει μόνο λευκά και μαύρα ρούχα.

Δεν θέλει να μένει με ανθρώπους που την κρίνουν υποτιμητικά, που δεν της δείχνουν σεβασμό, που δεν την αγαπάνε τόσο πολύ, όσο τους αγαπάει εκείνη.

Τριάντα χρόνια διαφορά και κατέρριψε το μεγαλύτερο μύθο διαπαιδαγώγησης.

Αντί να μαθαίνει ο κηδεμόνας το παιδί, τούμπαλιν οι ρόλοι!

Μέσα από τις δικές της επιλογές και τη δική της δύναμη, συνειδητοποίησα ότι η πραγματική μοναξιά δε βρίσκεται στο παγκάκι του σχολικού της προαύλιου. Ακόμα κι αν σε αυτό, δε θα καθίσει άμεσα κάποιος δίπλα της.

Εκείνη θα σηκωθεί, θα τρέξει, θα τη βλέπεις να κινείται ελεύθερη. Για όσο τουλάχιστον χρειαστεί, μέχρι να νιώσει άνετα σε κάποια παρέα.
Κι όσο εγώ θα την προτρέπω να κάνει φίλους, θα μου θυμίζει ότι αν δεν είσαι ο εαυτός σου στη φιλία, τότε απλά χάνεις χρόνο.

Κι εκείνη από ότι φαίνεται, δεν έχει χρόνο για πέταμα.

Ούτε θέλει να κάνει εκπτώσεις στα συναισθήματα.

Κι εγώ θα τη θαυμάζω και κρυφά θα την ζηλεύω. Για όλες εκείνες τις φορές που παρέμεινα σε μονόπλευρες φιλίες, νομίζοντας ότι θα «στρώσουν» στο μέλλον. Και το μέλλον ήρθε, αλλά οι προβληματικές φιλίες δεν… έστρωσαν.

Κιι όσο εγώ θα μετράω τα κομμάτια τους, τόσο εκείνη θα μου προσφέρει μια περίοπτη θέση στο παγκάκι της.