Η ώρα κοντεύει δέκα και χτυπάει το κινητό μου. "Έλα, μαμά! Τελειώσαμε! Σήμερα έγραψα πιο καλά!" Άλλο ένα μάθημα τελειώνει κι ακούγεται ανακουφισμένη.

Μου ζητάει να πάει βόλτα με μια συμμαθήτριά της, αλλά θέλει πρώτα να περάσει να πάρει χρήματα. Το σπίτι μου είναι άνω κάτω, αλλά λέω στα κορίτσια να ανέβουν.
Μπαίνει ένα συνεσταλμένο, χαμογελαστό προσωπάκι που με καλημερίζει και με καλοπιάνει για τις ενοχές του χαμού μου. "Καλέ, μετακομίζετε! Λογικό! Μην αγχώνεστε!".

Την ρωτάω πώς έγραψε σήμερα και γενικά πώς πάει. Την δυσκολεύουν τα μαθήματα; "Έβγαλα 14 μέσο όρο και έχω λίγο άγχος. Του χρόνου θέλω να πάω ΕΠΑΛ. Δε μπορώ να ανταπεξέλθω στο Γενικό." Την ρωτάω τί ειδικότητα σκέφτεται και μου λέει βρεφονηπιοκόμος, γιατί αγαπάει πολύ τα παιδιά. Από την άλλη, σκέφτεται μήπως πάει απογευματινό σχολείο, για να εργάζεται το πρωί. Της λέω να ρωτήσουμε για τα γειτονικά μας ΕΠΑΛ και να επιλέξει ό,τι είναι καλύτερο για εκείνη.

"Μένω με τη μαμά μου, γιατί έχασα το μπαμπά μου".

Συνδυάζω πως είναι το κορίτσι, που κάτι μου έχει αναφέρει η κόρη μου.

Τη ρωτάω πότε τον έχασε. "Τον Αύγουστο". Την παίρνω την πρώτη αγκαλιά και αρχίζουμε να μιλάμε για τον μπαμπά της.

Πόσο γρήγορα διαγνώσθηκε, πόσο γρήγορα ταξίδεψε.

Πόσο αδυναμία του είχε, πόσο της λείπει.

Πόσο λυπάται που δεν μπορεί να του αφήνει λουλούδια, όσο συχνά θα ήθελε.

Το κορίτσι αυτό έμενε στη βόρεια Ελλάδα και ήρθε με τη μαμά της Αθήνα. Μένουν μαζί με μια συγγενική οικογένεια και μεγαλώνει μαζί με δύο παιδάκια κάτω των δύο ετών. Κοιμάται στο σαλόνι και νιώθει βάρος.
Όλη τη διάρκεια που συζητάμε και κάνουμε τις αγκαλιές μας, το κορίτσι αυτό δε σταματάει να είναι γελαστό.

Εμένα από την άλλη μου έχει κολλήσει στον εγκέφαλο μια πληροφορία. "Έβγαλα μέσο όρο 14 και έχω λίγο άγχος".

Αυτό το κορίτσι τους τελευταίους μήνες ζει μια άλλη ζωή.

Ξεριζώθηκε η καρδιά της, τη στιγμή που αποχαιρέτησε το σημαντικό της πρότυπο.

Άφησε πίσω την πόλη της, το σχολείο της, τους φίλους της και όλες τις συνήθειες μιας ζωής.
Ανησυχεί για τη μαμά της, ακόμα περιμένει τη σύνταξη του μπαμπά της, νιώθει βάρος που τη φιλοξενούν, θέλει να βρει δουλειά και φοβάται ότι δε θα τα καταφέρει με τα μαθήματα.

Ψάχνω έναν λόγο που αυτό το κορίτσι δεν έχει μέσο όρο 20.

Ψάχνω να βρω με ποιον τρόπο αξιολογείται ένας άνθρωπος, που δεν έχει χώρο, όχι να διαβάσει, αλλά να αναπνεύσει!

Ποια μαθηματικά θα της υπολογίσουν τα χιλιόμετρα που χρειάστηκε να ταξιδέψει, για να αλλάξει ριζικά τη ζωή της;
Ποια βιολογία θα της αναλύσει, γιατί τα κύτταρα του μπαμπά της ήταν τόσο επιθετικά;
Ποια φιλολογικά κείμενα θα της εξηγήσουν, γιατί η ζωή είναι άδικη και ποια θρησκευτικά θα την πείσουν να πιστέψει πως όλο αυτό γίνεται για το καλό της;

Κανένα βιβλίο και καμιά γνώση δε μπορεί να της απαντήσει το πιο αυτονόητο πράγμα, που θα έπρεπε να της διδάξουν οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω της.

Καμία συμμετοχή στην τάξη και κανένα διαγώνισμα δεν αρκούν, για να την επιβραβεύσουν, όπως της αξίζει.

Της αξίζει ένα 20 για όλα τα χαμόγελα που μοιράζει, ενώ το μέσα της κλαίει.
Της αξίζει ένα 20 για την προσπάθεια να υποστηρίξει τη μαμά της.
Της αξίζει ένα 20, γιατί έχει έννοιες, που δε θα έπρεπε ακόμα. Να βρει δουλειά, να πάει νυχτερινό, να μην επιβαρύνει.
Της αξίζει ένα 20 για την προσπάθεια να βρει νέους φίλους από το μηδέν.
Της αξίζει ένα ακόμα 20, γιατί μιλάει συνέχεια για το μπαμπά της, μήπως και τον κρατήσει λίγο ακόμα ζωντανό.

Ποιος μπορεί να βαθμολόγησε αντικειμενικά αυτή την μαθήτρια, για την μαθητική της απόδοση; Ποιος μπορεί να αισθάνθηκε ότι έκανε "δίκαια" τη "δουλειά" του;

Η ζωή είναι σκληρή για κάποιους. Κάποιους αληθινά τους γονατίζει. Κάποιοι από αυτούς είναι σε πραγματικά τρυφερές ηλικίες. Τρυφερές και κρίσιμες.

Και τότε εύχεσαι αυτοί οι άνθρωποι, να συναντήσουν εκείνους τους άλλους, που θα τους κρατήσουν τόσο σφιχτά, που δε θα φοβούνται πια, πως θα πέσουν κι άλλο.
Εύχεσαι να συναντήσουν εκείνους τους μορφωμένους ανθρώπους, που κάπου θα έχουν διδαχθεί, πως ορισμένοι βαθμοί δεν χαρίζονται.
Και πως η εμπειρία αξιολογείται πάντα περισσότερο από τη γνώση.
Ειδικά αν μια συγκεκριμένη εμπειρία, κακώς υπάρχει...