«Μαμά, σήμερα ήρθε καινούργιος καθηγητής Ιστορίας».

«Αλήθεια; Έφυγε ο περσινός; Πόσο κρίμα!»

Ο περσινός καθηγητής ήταν πραγματικά από εκείνους τους υποστηρικτικούς, που εύχεσαι να σου τύχουν. Η ύλη του πάντα συγκεκριμένη και βοηθητική για όλους τους μαθητές του και μάλλον ο τρόπος διδασκαλίας του θα ήταν μαγικός, αφού η κόρη μου μας μετέφερε αναλυτικά όσα είχε μάθει. Και οι ιστορίες της ξέφευγαν από μια αυστηρή δομή μαθήματος. Ήταν πάντα αφηγηματικές και σε ταξίδευαν πίσω στο χρόνο.

Αρχές Β’ Λυκείου και ο νέος καθηγητής συστήθηκε για το φετινό μάθημα Ιστορίας.

Συμπωματικά έχει το ίδιο επώνυμο με τον περσινό.
Τα παιδιά στην αρχή νόμιζαν ότι ήταν κάποιου είδους πείραγμα, αλλά μάλλον ο νέος καθηγητής δεν ήρθε απλά να αντικαταστήσει τον προηγούμενο υπέροχο άνθρωπο, αλλά να συνεχίσει έναν κοινό, ξεχωριστό δρόμο εκπαίδευσης.

«Δεν κάναμε καθόλου μάθημα.»
«Και τί κάνατε;»
«Γνωριστήκαμε!»

Ο νέος καθηγητής επένδυσε όλη του την ώρα γνωρίζοντας του νέους του μαθητές και δένοντας μια άγνωστη μέχρι τώρα ομάδα. Τα παιδιά είπαν για τις οικογένειές τους και ξαφνικά συνειδητοποιήσαν ότι πάνω από το μισό της τάξης τους, αποτελείται από παιδιά πολύτεκνων οικογένειων. Μίλησαν για τα αδέρφια τους, αν είναι κορίτσια ή αγόρια και ανέφεραν τις διαφορές ηλικίας που έχουν μεταξύ τους. Το κάθε παιδί είπε με ποιες εξωσχολικές δραστηριότητες ασχολείται, τί άθλημα κάνει και τί του αρέσει να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του.
Όλοι ρωτήθηκαν ακόμα και για τον τρόπο που τους βολεύει να μαθαίνουν την ιστορία.
«Εμένα μου είπε ότι σίγουρα είμαι ακουστικός τύπος!»

Σε όλη τη διάρκεια που μου περιέγραφε τη συγκεκριμένη διαδικασία, η ίδια ήταν πολύ ενθουσιώδης. Το πιο όμορφο και συνάμα το πιο λυπηρό σχόλιο είναι ότι έμαθε πράγματα για τους συμμαθητές της, που δεν μπορούσε καν να φανταστεί.

Αυτά τα παιδιά μοιράζονται ήδη τις ζωές τους εδώ κι έναν χρόνο και είναι απόλυτα ξένα μεταξύ τους.

Μέσα σε σαράντα-π΄έντε λεπτά όμως άκουσαν, ακούστηκαν και πάνω από όλα «έσπασαν τον πάγο». Η τάξη είχε μια ευχάριστη ένταση, χωρίς να έχει φασαρία. Τα επιφωνήματα ήταν συχνά και ήταν όλα έκπληξης κι όχι χλευασμού.

Από εκείνη την ημέρα, η κόρη μου αισθάνεται ότι μπορεί να επικοινωνήσει λίγο πιο εύκολα με τους συμμαθητές της και έχουν αρχίσει να χαμογελάνε ο ένας στον άλλον, όταν τα βλέμματα τους συναντιούνται.

Μέχρι τώρα δεν ήταν φίλοι.
Ίσως και να μη γίνουν ποτέ.
Έγιναν όμως για λίγο πραγματική ομάδα και μαζί με έναν υπέροχο καθηγητή ιστορίας έγραψαν τη δική τους ιστορική στιγμή.