«Η αδερφή μου έτρωγε γιαούρτι. Ξέρετε. Από εκείνα τα παιδικά. Τα υγιεινά. Τα πανάκριβα!

Δεν εξηγείται αλλιώς η αντίδραση του μπαμπά, όταν της αναποδογύρισε το γιαούρτι της στο πάτωμα. Και ήταν πραγματικά τέτοια η ατυχία της, που παρόλο που το έτρωγε στο τραπέζι της κουζίνας, εκείνο πήγε κι έπεσε στο πάτωμα!

Πόσο εύκολα γλίστρησε από τα χεράκια της και χύθηκε στο χαλί, κανείς δεν ξέρει. Και λέω «χεράκια», όχι επειδή είναι καμιά γλυκούλα!

Καλά-καλά δεν έχει ακόμα κλείσει τα τρία, οπότε τα χέρια της είναι ακόμα μικρά.

Ο μπαμπάς την είχε προειδοποιήσει. «Πρόσεχε! Θα σου πέσει το γιαούρτι!»

Στην τέταρτη φορά που της το είπε, το γιαούρτι βρέθηκε στο πάτωμα. Λες να τη μάτιαξε, που λέει και η γιαγιά; 

Η αδερφή μου άλλαξε χρώμα, που σχεδόν πλησίαζε το άσπρο χρώμα γιαουρτιού, που ήταν πασσαλημένο στη μούρη της.

Τα μάτια της θόλωσαν αυτόματα και κοιτούσαν τρομαγμένα το μπαμπά.

Αλλά εκείνος ανεπηρέαστος! Μια χαρά της τα έχωσε! Και μια χαρά της έδωσε ένα πατσαβούρι (κι αυτό η γιαγιά μου το λέει έτσι) για να καθαρίσει το

γιαούρτι από το χαλί.

Όσο τα πασάλειβε εκείνη, τόσο πιο πολύ, της τα έχωνε ο μπαμπάς.

Η μαμά πήγε να βοηθήσει. Ο μπαμπάς τη σταμάτησε. «Να μάθει να διορθώνει τα λάθη της! Να αυτοεξυπηρετείται!»

Η μικρή πάλευε όπως όπως να καθαρίσει και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι μύξες της, που όλο τις ρουφούσε.

Τη λυπήθηκα να σας πω την αλήθεια, παρόλο που ομολογώ ότι γενικά δεν την πολυσυμπαθώ. Ο μπαμπάς ήταν έξαλλος και της φώναζε. Με έπεισε όμως ότι είναι μικρούλα και έτσι θα μάθει. Πρώτα η ζημιά, μετά η διόρθωση. Και ταυτόχρονα μαθαίνει να αυτοεξυπηρετείται. Όχι, όχι! Δίκαιος ο μπαμπάς!

Αφού τακτοποιήθηκαν όλα, η αδερφή μου με όσο κουράγιο είχε πήγε στο μπαμπά να της σκουπίσει τις μύξες της.

Εκείνος την πήρε ψηλή αγκαλιά, τη σκούπισε και της έδωσε κι ένα φιλί. Της εξήγησε κι ότι πρέπει να ελέγχει τις κινήσεις της και να τον ακούει

περισσότερο. Και εκεί που όλα μέλι γάλα…

Γκουπ-μπαμ-σκρατς! Η μαμά έσπασε το βάζο, που της είχε χαρίσει η πεθερά της πριν χρόνια. Την κοιτάξαμε όλοι μαζί. Η μαμά κοίταξε τον μπαμπά.

Ο μπαμπάς άφησε από την αγκαλιά του τη μικρή. «Δεν πειράζει μωρό μου! Συμβαίνουν αυτά!» είπε στη μαμά κι έτρεξε να φέρει τη σκούπα.

Βοήθησε τη μαμά και δεν τη μάλωσε καθόλου!!!

Εγώ κοίταγα μία τον μπαμπά και μια τα κόκκινα ματάκια της -κατ’ άλλα όχι συμπαθητικής- αδερφής μου.

Ο μπαμπάς δε μου φαινόταν και τόσο δίκαιος πια.

Από την άλλη, εκείνη τη στιγμή, την αδερφή μου τη συμπαθούσα πάρα πολύ!

Για το θάρρος της, την υπομονή της και για το ότι ήταν ήδη πιο αυτοεξυπηρετική από τη μαμά μας.

Η μαμά θέλει πολύ δουλίτσα ακόμα!..