Πολύχρωμες καρέκλες στολίζουν ένα κομμάτι της Πλάκας. Καρέκλες που αλλάζουν σώματα, που ανταλλάσσουν ιστορίες, που ζούνε έρωτες, που ακούνε παράπονα. Καρέκλες που βολεύουν παρέες και ενώνουν φίλους. Που στριμώχνουν αγνώστους μεταξύ τους, που ενώνουν κουλτούρες και διαφορετικές γλώσσες.

"Οι δικές μας καρέκλες". Ένα παιχνίδι που ενώνει τις ομάδες μου. Ανεξάρτητα με την ηλικία τους, το στήσιμο θυμίζει τις "μουσικές καρέκλες" και όλα τα παιδιά φωνάζουν πως το ξέρουν. Μέχρι τη στιγμή που δε βλέπουν κάποια απουσία.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μη νιώθει κανείς μαθητής μου παραμελλημένος. Κάνεις διαφορετικός. Πώς είναι δυνατόν να έχω σε κάποιο παιδάκι "αδυναμία"; Ποιος νιώθει ότι αγαπιέται λιγότερο από κάποιον άλλον;

Ευτυχώς στην ερώτηση μου σε ποιον πιστεύουν ότι έχω αδυναμία, τα παιδιά ψάχνουν να βρουν, ποιο από όλα προτιμώ. Πετάνε ονόματα στην τύχη, μήπως και ανακαλύψουν τον αγαπημένο μου μαθητή.

Και τότε ξεκινάει η μουσική.

Στις "δικές μας καρέκλες" όλοι κινούνται με τον γρήγορο ρυθμό της μελωδίας που ακούγεται και τη δυνατή μου εμψύχωση.

Στο συμφωνημένο ήχο κάθονται όλοι σε μια καρέκλα.
Ξανά σύνθημα να ξεκινήσει το τρέξιμο γύρω από τις καρέκλες. Χτύπος και ξανακάθονται.
"Υπάρχει κανείς που δεν κάθεται;" Ένα ενιαίο, τρανταχτό "Όχι!" ταράζει την αίθουσα.

"Κάθεστε στη θέση που καθόσασταν και πριν;" Βλέμματα εναλλάσσονται γρήγορα και το "όχι" ξανακάνει αισθητή την παρουσία του.

Το παιχνίδι μας ολοκληρώνεται με τη μουσική.

Λαχανιασμένα και κατακόκκινα από τα γέλια προσωπάκια ψάχνουν πάλι μια καρέκλα να ξεκουραστούν. Και ευτυχώς, υπάρχει για όλους.

Το περίεργο με το παιχνίδι μας είναι πως νομίζεις πως αρκεί μόνο μια φορά για να το παίξεις, αφού ξέρουν πια το αποτέλεσμα. Κανείς δεν κερδίζει. Στις "δικές μας καρέκλες" όμως συμβαίνει κάτι μαγικό. Κανείς δε χάνει. Κανείς δεν περισσεύει. Κι αυτό δε γίνεται ποτέ βαρετό.

Ό,τι και να γίνει, ανήκουμε κάπου. Μπορεί να αλλάζουμε μέρος, να αλλάζουμε θέση, αλλά πάλι κάπου καταλήγουμε.

Είναι σημαντικό να τους θυμίζω πως είναι όλοι σημαντικοί για μένα. Πως δεν έχω αδυναμίες και ιδιαίτερες αγάπες. Έχω μια μεγάλη καρδιά, που τους χωράει όλους. Καμιά φορά μπορεί να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με κάποιον που δυσκολεύεται, που χρειάζεται υποστήριξη, αλλά είναι απλά η θέση του που θα αλλάζει κι όχι η σημαντικότητα του. Γιατί σε κάποιο άλλο μάθημα μπορεί να χρειαστεί κάποιος άλλος μαθητής μου λίγο περισσότερο χρόνο.

Οι "δικές μας καρέκλες" ήταν υπέροχες όταν συμμετείχαν και οι κόρες μου. Εκείνες οι δύο μικρούλες που δεν ρωτάνε πλέον, ποια αγαπώ περισσότερο. Γιατί στις "δικές μας καρέκλες" βρίσκουν πάντα τη θέση τους.

Τα παιδιά θα μπερδευτούν μεταξύ τους, θα στριμωχτούν για να κάτσουν, θα βρεθούν ο ένας στα πόδια του άλλου και θα γελάσουν με την ψυχή τους. Δεν έχουν άγχος να προλάβουν, για να μην είναι εκείνοι που στο τέλος θα βρεθούν εκτός ομάδας.
Είναι εκείνοι που θα αποκτήσουν αυτοπεποίθηση μέσα από ένα παιχνίδι αποδοχής, αλληλοσυμπλήρωσης και δικαιοσύνης.

Σε έναν κόσμο που τα παιδιά μας εστιάζουν στην επίδειξη βίας και στην προσκόλληση μιας αναίτιας πρωτιάς, κάποιες ομάδες θα χτίζουν γερές σχέσεις γύρω από πολύχρωμες καρέκλες.

Και ίσως όταν μεγαλώσουν να μπορούν να απολαύσουν τις δικές τους καρέκλες σε μια βόλτα στην Πλάκα, σε έναν εργασιακό χώρο, σε ένα υγιές οικογενειακό πλαίσιο.
Γιατί όσο και να μας εξιτάρει να βγαίνουμε πρώτοι, έχει άλλη μαγεία το συναίσθημα της ηρεμίας να ανήκουμε κάπου.