- Υπάρχει κάποια λέξη που σε αγχώνει, περισσότερο από άλλες.
- «Πόσο».
- Τί «πόσο;»
- «Πόσο!» Όποια ερώτηση έχει μέσα τη λέξη «πόσο».
- Θες να μου δώσεις ένα παράδειγμα;
- Πόσο πήρες στο διαγώνισμα; Πόσες σχολές θα δηλώσεις; Πόσες ξένες γλώσσες ξέρεις; Ξέρεις πόσο δίνουμε για το μπάσκετ σου; Πόσα σουβλάκια θα φας;
- Έλα τώρα. Σε αγχώνει η ερώτηση «ποσά σουβλάκια θα φας;» Εμένα παραμένει αγαπημένη!
- Ναι άλλα πρέπει να απαντήσω αριθμό! Και αν δεν πεινάω εκείνη τη στιγμή; Και γενικά λες και όλα τρέχουν. Κανείς δε με ρωτάει πώς πέρασα τη μέρα στο σχολείο. Αν θέλω να δώσω πανελλήνιες. Αν μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες. Ακόμα και η δικιά μου, ξέρεις τί με ρωτάει συνέχεια;
- Τί;
- Πόσο μ’ αγαπάς;
Γελάω.
-Στην αρχή δεν απαντούσα και δεν ήξερα και τί εννοεί. «Πόσο» σε σύγκριση με τί; Με πόσο με αγαπάει εκείνη; Με πόσο την αγαπούσα εχθές; Δεν απαντούσα κι εκείνη μου έκανε μούτρα. Και μια φορά της απάντησα «πολύ».
- Ωραία!
- Τί ωραία; Τα πήρε!
- Γιατί τα πήρε;
- Μου είπε; «Μόνο;» Τί μόνο; Από πότε το «πολύ» είναι λίγο; Τί έπρεπε να πω;
- Μάλλον ήθελε να ακούσει την υπερβολή. «Πάρα πολύ» «Υπερβολικά» και τέτοια.
- Εγώ πάντως τρέμω, μη με ρωτήσει πάλι αυτό το «πόσο» της.
- Τί θα ήθελες να σε ρωτήσει;
- Ξέρω 'γω; Πώς νιώθω όταν είμαι μαζί της;
- Πανέμορφη ερώτηση...
- Σήμερα ένα πρωτάκι κλαψούριζε στο φιλόλογο στο διάλλειμα ότι ένα άλλο κορίτσι την είπε χαζή. Εκείνος γέλασε και της είπε «Έλα μωρέ. Πόσο βλακείες είναι αυτά! Είσαι εσύ χαζή;» Και ξενέρωσα.
- Γιατί;
- Γιατί το πρωτάκι είχε χαλαστεί, για να φτάσει στο σημείο να του το πει! Κι εκείνος δεν τη ρώτησε καν πώς νιώθει.
- Αν αλλάζαμε τη λέξη «πόσο» με τη λέξη «πώς»;
- Θα ήξερα σίγουρα τί να απαντάω...