«Μαμά, δεν υπάρχει δε θέλω! Υπάρχει δεν μπορώ!»

Και σε αυτή του τη φράση, καταρρίφθηκε ο μεγαλύτερος μύθος του ανθρώπινου αυτοελέγχου.

Είχαν περάσει τα τελευταία τους χρόνια με απίστευτους καβγάδες. Με εξαντλητικά νεύρα και απανωτές τιμωρίες.

Γιατί ξέχασε ένα μπουφάν στο σχολείο. Πάλι.

Γιατί άφησε το τετράδιο μαθηματικών κάτω από το θρανίο. Πάλι.

Γιατί έσπασε ένα ακόμα μπιμπελό στο σαλόνι με τα πηδήματά του. Πάλι.

Γιατί του μιλούσε κι εκείνος στην καρακοσμάρα του, την αγνοούσε. Πάλι.

Γιατί δεν άκουγε τον προπονητή του και προσπερνούσε τους συμπαίκτες του. Πάλι.

Γιατί δε συγκεντρώθηκε να τελειώσει τα μαθήματά του. Πάλι.

Γιατί μια χαρά συγκεντρώθηκε στο ηλεκτρονικό παιχνίδι.

Μέσα στις φωνές της, οι προσβολές που εκτοξεύονταν για την αδιαφορία του για όλα, ήταν πραγματικά αναπόφευκτες.

Γιατί αλήθεια την αγνοούσε, αλήθεια δε σεβόταν βασικούς κανόνες, αλήθεια έκανε ζημιές, αλήθεια δεν πρόσεχε τα πράγματά του.

Η μόνιμη απειλή ότι δεν πρόκειται να του ξαναγοράσει τετράδια και μολύβια, έμοιαζε μονόδρομος. Αλήθεια την έβγαζε εκτός ελέγχου, έτσι όπως

πεταγόταν στο δρόμο, αλήθεια την έφερνε σε δύσκολη θέση, που τους διέκοπτε όλους για να πει τα δικά του. Πώς μπορεί να μην του είχε μάθει

ούτε έναν καλό τρόπο συμπεριφοράς; Αλήθεια είχε προσπαθήσει! Αλλά αυτή ήταν η δική της αλήθεια...

Λίγο πριν χτυπήσει επίσημα την πόρτα της εφηβείας του και σε έναν από τους γνώριμους πια καβγάδες τους, ακούστηκε η δική του αλήθεια.

«Μαμά, δεν υπάρχει δε θέλω! Υπάρχει δεν μπορώ!»

Και ήταν ό,τι πιο δομημένο μπορούσε να εκφράσει ένα παιδί με υπερκινητικότητα. Ένα παιδί που στη δική του αλήθεια ήθελε να ελέγχει το σώμα

του, τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του. Και δεν είχε κανένα θέμα πειθαρχίας, καμία έλλειψη επιθυμίας. Ο εαυτός του όμως του έφερνε

μόνιμα αντίσταση κι εκείνος δεν ήξερε πώς να το διαχειριστεί.

Ίσως ήταν η στιγμή, μαμά και γιος να γνωριστούν επίσημα και να ξεκινήσουν τη σχέση τους από την αρχή.

Εκεί που το «δε μπορώ» του, θα συναντούσε το «θέλω» της.