Κάθεται στο πρώτο θρανίο. Μόνη της. Αμίλητη, ήσυχη. Σχεδόν αόρατη. Πόσο ο εαυτός της;

Πάει πια Α' λυκείου, σε ένα νέο σχολείο, με άγνωστα παιδιά, άγνωστους καθηγητές. Φτου κι από την αρχή. Άντε ξανά να προσπαθήσει να

διαχειριστεί την κοινωνική της δυσκολία και να κάνει στην άκρη τη διαταραχή της, μήπως και βρει το χώρο της εγκαίρως. Τουλάχιστον πριν

τελειώσει το λύκειο.

Ο καθηγητής της μπροστά της. Δεν έχουν μεταξύ τους διάλογο και δεν έχει προηγηθεί κάτι.

Την κοιτάζει.

Φαντάζομαι ήδη το πρόσωπο της.

"Ανέκφραστη!" της λέει, σα να εκφράστηκε δυνατά η σκέψη του.

Ένα παιδί με Asperger ανέκφραστο; Μεγάλη ανακάλυψη! Και φοβερή διαπίστωση από έναν εκπαιδευτικό προς το μαθητή του, σε άσχετη στιγμή,

μπροστά σε άλλους -τουλάχιστον- είκοσι μαθητές.

3 Δεκεμβρίου σήμερα. Παγκόσμια ημέρα ανθρώπων με αναπηρία. Και αμέσως σκεφτόμαστε τον αυτισμό, τη νοητική υστέρηση, την αναπτυξιακή,

ψυχική, νευροψυχική διαταραχή, την απώλεια όρασης, ακοής, λόγου, την τετραπληγία, την απώλεια άκρων κ.λπ. Αμέσως ο νους μας και οι δράσεις

που πραγματοποιούνται, αφορούν τους "αδύναμους" ανθρώπους και οργανώνονται από εμάς τους "δυνατούς".

Η λέξη "ανέκφραστη" που έχει ακουστεί τουλάχιστον δύο διαφορετικές φορές από έναν εκπαιδευτικό, που στα χέρια του έχει αναλυτική

γνωμάτευση μιας μαθήτριας με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, ποιόν από τους δύο καθιστά δυνατό και ποιον αδύναμο; Για ποιόν από τους

δύο θα έπρεπε να αφιερώνουμε τη σημερινή ημέρα; Για ποιον θα έπρεπε να οργανώνουμε δράσεις, ομιλίες και σεμινάρια;

Η αναπηρία να συνυπάρχουμε, να σεβόμαστε, να χρησιμοποιούμε με προσοχή τις λέξεις μας, να μην εκμεταλλευόμαστε τη θέση ισχύος μας και να

μην πληγώνουμε ηθελημένα τους συνανθρώπους μας είναι αυτή που χρειάζεται παγκόσμια ημέρα αφύπνισης.

Όπως είπα και στην κόρη μου "Οφείλεις να είσαι ανέκφραστη. Είναι χαρακτηριστικό της διαταραχής σου να είσαι ανέκφραστη. Τιμάς τον τίτλο της

γνωμάτευσης σου και μπράβο σου!" Γελάσαμε και οι δύο, χαλαρώσαμε σε μια αγκαλιά στην ασφάλεια του καναπέ μας, αλλά είμαι σίγουρη πως

μέσα μας κρατήσαμε μια πίκρα, για το πώς φερόμαστε οι άνθρωποι και ίσως μια ελπίδα ότι δε θα είναι πάντα έτσι.

Η αναπηρία δεν έχει καμία λέξη ή γνωμάτευση να τη χαρακτηρίζει δίκαια. Βρίσκεται ανάμεσα μας σε υγιείς ανθρώπους, μορφωμένους, συχνά

οικονομικά ισορροπημένους και εμφανισιακά αρτιμελείς.

Η αναπηρία φωλιάζει μέσα μας και βρίσκει δύναμη σε κάθε βρισιά, σε κάθε άσκοπο σχόλιο, σε κάθε επιθυμία μείωσης του άλλου, σε κάθε αγενή

στάση και σε κάθε βίαιη συμπεριφορά.

3 Δεκεμβρίου σήμερα και μιλάμε για ανθρώπους που δεν είχαν επιλογή για τη διαφορετικότητα τους.

Προσωπικά, θα την αφιερώσω σε όσους είχαν την επιλογή να ανήκουν στο φυσιολογικό μέσο όρο και κάνουν τα πάντα για να διαχωριστούν από

αυτό. Γιατί αν δεν έχεις ενδιαφέρουσα ζωή, κοιτάς τελικά να την αποκτήσεις μέσα από το χλευασμό και το σχολιασμό των άλλων.

Ποια άραγε μεγαλύτερη αναπηρία να υπάρχει από αυτήν;