Σχολική γιορτή.

Αυτή τη φορά έχω το ρόλο θεατή. Παρακολουθώ με ευλάβεια τόσο τα παιδιά μου, όσο και τα υπόλοιπα παιδάκια, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιώ για ποιο λόγο επέλεξα για δουλειά μου το παιδικό θέατρο σε σχολεία.

Οι ρόλοι που διαδραματίζονται μπροστά μου άνισοι.

Συμμετέχουν ελάχιστα παιδιά, γιατί ήταν τα μόνα που επέλεξαν να συμμετάσχουν.

Κάποια από αυτά έχουν κατεβατά αφήγησης και κάποια άλλα αρθρώνουν μια μόνο λέξη.

Η χορωδία απαρτίζεται από μια μικρή ομάδα παιδιών για το δυναμικό του σχολείου μας.

Για σκηνογραφία υπάρχουν ζωγραφισμένα πανιά από καθηγήτριες καλλιτεχνικών.

Video προστίθενται στο σύνολο της παρουσίασης και μια φαινομενικά άρτια γιορτή, φτάνει στο τέλος της.

Δεν ξέρω γιατί έχουμε διαχωρίσει τις αρμοδιότητες των μαθητών μας σε υποχρεωτικές και προαιρετικές. Γιατί παλεύουμε τόσο πολύ στις μαθησιακές τους γνώσεις, αλλά όχι στις κοινωνικές τους δεξιότητες. Θέλουμε τόσο πολύ να σπουδάσουν, ώστε να βρουν μια ικανοποιητική δουλειά στο μέλλον κι ας τους λείπει το βασικότερο στοιχείο: Εκείνο της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, που θα τα βοηθήσει να διεκδικήσουν το επάγγελμα των ονείρων τους.

Έχω, για παράδειγμα, γνωρίσει χαρισματικές εκπαιδευτικούς να κρύβονται πίσω από τα χαριτωμένα γυαλάκια τους και χαμηλόφωνα να παλεύουν να προβάλουν τον εαυτό τους σε μια συνέντευξη για δουλειά. Να τους λείπει η αυτοπεποίθηση απέναντι σε έναν ενήλικα ιδιοκτήτη σχολείου, ενώ ταυτόχρονα να μεταμορφώνονται σε ιδανικές δασκάλες μέσα στην τάξη τους. Να έχουν ταλέντο ενσυναίσθησης και φαντασίας, αλλά όχι πειθούς. Τυχερές αν κάποιος αναγνωρίσει την υπέροχη ψυχοσύνθεσή τους, για να τις εντάξει τελικά στην εκπαιδευτική του ομάδα.

Έχω πάλι γνωρίσει εκπαιδευτικούς με έντονη παρουσία, δυνατή φωνή και γερή χειραψία που αυτόματα βρίσκουν θέση σε ένα σχολείο. Ακόμα κι αν τελικά η φαινομενική τους υπεροχή ξεφουσκώσει στην πραγματικότητα μιας τάξης.

Έχω γνωρίσει επαγγελματίες σε διάφορα εργασιακά πόστα. Συχνά άνισοι μισθοί σε σχέση με την προσφορά των ανθρώπων. Άδικη επαγγελματική πορεία σε σύγκριση με την πραγματική ποιότητά τους. Κι αν αφήσουμε στην άκρη τους παράγοντες τύχης και γνωριμιών, καταλήγουμε στον παράγοντα επιλογών και στην όποια επαγγελματική επιλογή μας χρειαστεί, θα πρέπει να πείσουμε για την αξία μας. Να διεκδικήσουμε τη θέση μας.

Τα παιδιά μας προβάλλουν τη διαφορετικότητά τους σε κάθε ευκαιρία. Και αναγνωρίζεις ποιο παιδί είναι «drama queen», ποιο καλλιτέχνης, ποιο δικηγόρος. Ποιο είναι εσωστρεφές, ποιο εξωστρεφές, ποιο υπερκινητικό, ποιο ντροπαλό. Το καθένα και μια λέξη. Κάτι σαν ηθοποιός και ρόλος. Αλλά αν θέλουμε να εξελιχθούν σε ταλαντούχους ηθοποιούς, θα χρειαστεί να εμπλουτίσουν το ταλέντο τους σε ποικιλία ρόλων.

Ο τρόπος που επιλέγω τις θεατρικές παραστάσεις μου είναι απόλυτα συγκεκριμένος και μάλλον… μη δημοκρατικές. Τα παιδιά συμμετέχουν. Όλα. Όσα κι αν είναι, όποιες ηλικίες κι αν συνεργάζονται. Μπορούν να χωριστούν σε αρμοδιότητες ή ηλικιακές διαβαθμίσεις, αλλά μέχρι εκεί.

Δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές. Δεν υπάρχουν κομπάρσοι. Δεν υπάρχουν αφηγητές, ούτε χορευτές, ούτε τραγουδιστές. Είναι απλά όλοι τους, τα πάντα.

Είναι η μοναδική τους ευκαιρία να ανήκουν ισότιμα σε ένα σύνολο και να συνεργαστούν μεταξύ τους. Να μάθουν όλα τα πόστα, να δουλέψουν σε όλα τα πόστα, να ανακαλύψουν όσα έχουν μέσα τους, να εκφράσουν όσα κρύβουν. Να ακουστεί η πιο χαμηλή φωνούλα, στον ίδιο τονικό ήχο με την πιο δυνατή. Να κινηθεί ένα παιδί με χορευτικό ταλέντο μαζί με ένα παιδί που δεν ξέρει καν τί είναι ρυθμός. Να τραγουδήσει ένα έμφυτο ταλέντο με ένα παιδί που κάνει παραφωνίες. Να εκτεθούν όλα τα παιδιά στο κοινό. Μαζί.
Δεν πειράζει αν κάποιο δεν πει το ποίημα ή το κείμενο του. Δεν πειράζει αν γίνουν λάθη. Σημασία έχει η όλη εμπειρία που θα ζήσουν. Η συνεργασία τους. Το δέσιμο ανάμεσα σε παιδιά που δεν είχαν γίνει φίλοι. Που ίσως δε γνωρίζονταν καν.

Όλα μαζί μπορούν να κατασκευάσουν σκηνικά. Να επιμεληθούν τη μουσική. Να δημιουργήσουν κοστούμια. Μπορούν να συγγράψουν. Να βρουν χορογραφίες. Μπορούν να κάνουν ό,τι φανταστούν και ό,τι δεν έχουν ποτέ φανταστεί.

Το βασικό είναι ότι έχουν τη μοναδική ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις σκέψεις και το σώμα τους σε όλα τα επίπεδα.

Να μην κοιτάξουν τον άλλον αφ’ υψηλού, να μην αισθανθούν απόρριψη.

Οι θεατρικές παραστάσεις μου δεν έχουν casting, γιατί δεν ψάχνω να βρω το καλύτερο παιδί.
Ψάχνω να βρω το καλό του κάθε παιδιού.

Δεν θέλω να προβάλλω το πιο ταλαντούχο παιδί, αλλά το ταλέντο που κρύβει το καθένα από τα παιδιά μου.

Όσα κρύβονται στο σκοτάδι, να βγουν στο φως.

Όσα έχουν ήδη προβολείς, να μάθουν να τους μοιράζονται.

Να μπορούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, τα όρια του και να μη φοβούνται να κάνουν το επόμενο βήμα.

Το σχολείο είναι συνδυασμός. Γενικών γνώσεων και ατομικών γνώσεων.
Είναι ωραίο να είμαστε οι εκπαιδευτές τους για να μάθουν, όσα ανακάλυψαν άλλοι.

Φανταστείτε όμως να γίνουμε εμείς οι καθοδηγητές τους, για να ανακαλύψουν τους ίδιους!